Duygu Uçkun

Open letter to Robert Fisk

2008-01-06T12:53:00.000-08:00

Dear Robert Fisk: "deluded" award - winning correspondent from Middle East,

You are defined as an award-winning correspondent from Middle East by the Independent newspaper.

In the biased media world that is influenced consciously or unconsciously by the power monopolies of today, you were my favourite source for understanding the events in the Middle East. Reading about Middle East from your column was very informative, for you have the ability to go through lots of events, and data and pick out that really matters for a meaningful analysis that covers the past, present and the future.

I started reading you upon the reference of my professor in international relations course at Sabanci University, and then referred you to many other friends as I continued to appreciate you all this time. As you brought into daylight the historical events and evaluate them in the bigger picture, I felt like you were putting together a puzzle that was only meaningful for us, the outsiders, by your column.

It is all in the past tense now, since your deluded article about the killing of Hrant Dink...

"Hrant Dink became the 1, 500, 001st victim of the Armenian genocide yesterday."

It is wrong. You of all people must know it is wrong to be emotional and write with tabloid words. It might look nice on paper, it might be a striking sentence as well. However for me, as a journalist, I know that fast&true news must come first.

"Hrant Dink became the 1, 500, 001st victim of the Armenian genocide yesterday."

There are many questions to ask before writing this, don't you think?

Why did the assassin shoot Dink in daylight? Why did he not hide his face with a hat (it is a very busy street full of shops with security cameras) and there have been tens of incidents covered in news recently where criminals were spotted on these cameras. Why did he wear that bright white beret? Why did he buy the bus ticket (from Istanbul to Trabzon) with his real name? Why did he have his gun on him when he was caught - more than 30 hours after the murder? Why did the guy, Ogun Samast, waited in the restaurant that is very close to the newspaper building for hours? He was so unprofessional that the secretary of the journalist recognized him waiting across the building as they went out for lunch.

These, and many other questions come to minds, should have come to yours too.

The answer? These happened because the ones who assisted this puppet wanted him to be caught. Why? Because now a "Turk killed an Armenian", because the inciters wanted a prominent journalist like Robert Fisk, to write " Hrant Dink became the 1, 500, 001st victim of the Armenian genocide yesterday." They wanted this event to remind the world of the Armenian claims. With the media coverage, with the visitors all around the world to voice how sorry they are for Armenians (in Turkey).

Now, many people who did not have any idea on what is going on between Turks or Armenians, have the "feeling" that Armenians are telling the truth. This feeling will turn into ideas as time goes by. It will be strengthened when they see pictures taken in Erzurum around 1900s, showing dead bodies of women and children (although they can have no idea whether these are Turkish people or Armenian people, they will think that these are Armenians. Why? Because they have the feeling. Why? Because they read it? Why because you wrote it. )

The timing is very interesting, don't you think?

Don't you think?

When both the government and the main opposition party agreed to take steps regarding Kirkuk, Iraq. All of a sudden agenda changed in Turkey. The public opinion does not have a long-term memory. So as we show how ashamed we are about the killing, we deal with the this and the USA and the north of Iraq freed their hands of Turkey.

It is a shame to kill a human being for his/her ideas but I am not ashamed for the killing of Hrant Dink, as a Turk, and neither the Turkish people should be.

Do you know who should be? The police in Istanbul should be ashamed because they are responsible for protection of Turkish citizens, not me, not my boss, not my mother, or the mother of Ogun Samast for that matter. The politicians should be ashamed for creating such puppets with the rotten education they offer to ordinary citizens.

We, as the ordinary Turkish citizens, are not the ones to be ashamed of this event.

Maybe those who fall into the trap of misjudgements, and emotional responses should be ashamed for their prejudices.

We condemn this attack like we did before. Like in the previous assassination, when we marched in the streets, we organized wide range protests, we cried for them.

Nobody was ashamed then, international media did not cover it and you did not write "Ugur Mumcu was the victim of true journalism".

I know history can be reshaped by laws, by lobbying and by politicians (although stated otherwise). There are many incidents of this, because the winners write the history.

But I did not discuss the Armenian genocide, I am sure you noticed.

I discussed how you connected a fact, the killing of Hrant Dink, to support the so-called Armenian genocide. I did not discuss these claims because I did not read and listen to sources, I did not read the achieves of that period. So I was not as brave as you, when you named the events as the "first genocide of the 21st century".

Lastly I have to say, not only me, some of realist journalists and politicians rise these questions and point to controversies in Turkey.

I wanted you to know because although you are very close to Turkey geographically, you are an outsider to Turkey, so I wanted thank you for what you did in terms of informing me on what is really happening in the Lebanon and Iraq by providing you some inside information from Turkey.

Of course you are free to think whatever you want, as we all are.

All I am asking is think thoroughly.

With regards,

Duygu Uckun

Radikal - 6

2006-06-23T06:34:00.000-07:00

'Evlenmeden seks 1400 yıldır var...'

Prof. Dr. Amina Vadud, İslam, evlilik ve flörtle ilgili soruları yanıtladı. FOTOĞRAF: BURAK KARSLIOĞLU

07/05/2006 (910 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - New York'ta, cuma namazı sırasında kadınlı erkekli cemaate imamlık yapmasıyla gündeme gelen Prof. Dr. Amina Vadud, "Ne yazık ki İslam'da evlilikle ilgili kural ve yasalar bir cinsiyet hiyerarşisine tabi" dedi. Tempo dergisinin davetiyle Türkiye'ye gelen Virginia Commonwealth Üniversitesi İslami Araştırmalar Kürsüsü öğretim üyesi Vadud, ABD'ye dönmeden önce Radikal'in sorularını yanıtladı.
İslam'ın modernize edilmesi ve sürekli yeniden yorumlanması gerek derken neyi kastediyorsunuz?
İlk olarak benim işimin doğası Kuran'ın yorumu üzerine, bu nedenle dil konusunda çok dikkatli olmamız gerektiğini düşünüyorum. Türkiye modernizasyon kelimesine çok düşkün. Ben Kuran'ın ve İslam kaynaklarının yeniden yorumlanması gerekiyor dediğimde, bunun Türkiye'de kullanılan 'modernizasyon' kavramıyla aynı şey olduğu düşünülüyor. Bu noktada Batılılaşmayla modernleşmeyi ayırmak lazım, ve Batılı ve modern bir toplumdan gelen biri olarak Batılılaşmayı tüm yönleriyle desteklediğimi söyleyemem. Kuran insanlara bir kılavuz olarak yollanmıştır ve her gün yeniden yorumlanması gerekir. Kuran'ın belli bir zaman veya coğrafyada yorumlanışı diğer zaman ve coğrafyaların yorumlarıyla aynı olmayabilir.
Flörtle ilgili düşünceniz nedir?
Bence kadınla erkek arasında bir çekim var ve bu doğal. Ancak iki tarafın da rızasının olması önemli. Bu çekim kadınlar ve erkekler arasında da olabilir, aynı cinsten kişiler arasında da.
Peki evlilik öncesi seks İslam'da mümkün müdür?
Bence Müslümanlar 1400 yıldır evlilik öncesi seks yapıyor. Fıkıhtan anladığımız şu ki İslam'da buna izin verilemez. Ne yazık ki İslam'da evlilikle ilgili kural ve yasalar bir cinsiyet hiyerarşisine tabidir. Fıkıh biliminde evlilikle seks aynı şey olduğundan, bu ikisinden bir arada bahsedilir. Eğer kadınla erkek evlilik sözleşmesi yaparsa, kadının cinsel ilişki istememe seçeneği yoktur. Bu nedenle örneğin evlilikte ırza geçme de söz konusu değildir. Ben bunun problemli olduğunu düşünüyorum. Sorunuza gelirsek, bence çiftlerin bir sözleşme olmadan cinsel yakınlaşmaya girmesi mümkün olduğu gibi evlenip hiç de saygın olmayan ilişkiye girebilir.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=186592

Radikal - 5

2006-06-23T06:33:00.000-07:00

adın imam Türkiye'de başını açtı

"Gördüğünüz gibi başörtümü çıkarırım, takarım ama hâlâ kendimim" diyen Prof. Dr. Vadud'un gözlerinin yaşardığı gözlendi. FOTOĞRAFLAR: NAZLI YEREBASMAZ / DHA

06/05/2006 (271 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - Yeditepe Üniversitesi'nde 'İslam'da reform ve kadın' konulu bir konferans veren İslami araştırmalar profesörü Amina Vadud, konuşması sırasında "Cennet ile cehennem arasındaki tek farkın bu bez parçası olduğunu sanıyorsanız yanılıyorsunuz" diyerek başörtüsünü çıkardı.
New York'ta kadınlı erkekli cemaate namaz kıldıran Amine Vadud, Tempo Dergisi'nin davetiyle İstanbul'a geldi. Vadud, konferansın ardından Prof. Dr. Feruz Ahmad'la beraber soruları cevapladı. 50 kişinin izlediği konuşmasında İslamiyet'in ne kadar eşitlikçi olduğuna dikkat çeken Vadud, ancak zamanla İslam'ın bu özünden saptırıldığını belirtti. Kendisinin, 'cinsiyet cihadı'nın bir parçası olduğunu söyleyen Vadud, İslam'a kaybettiği öncü özelliğinin yeniden kazandırılması gerektiğini söyledi.

'Bunu 20'nci kere duydum' dedi ve...
ABD'deki Virginia Commonwealth Üniversitesi İslami Araştırmalar kürsüsünde öğretim üyesi olan Vadud, konuşmasının ardından kendisine sorulan "Kadınların özgürleşmesiyle başörtünüzü nasıl bağdaştırıyorsunuz?" sorusuna "Bu soruyu İstanbul'a geldiğimden beri yirminci kere duyuyorum" yanıtın verdikten sonra başörtüsünü çıkardı. "Cennetle cehennem arasındaki farkın bu bez parçası olduğunu sanıyorsanız yanılıyorsunuz" diyen 'kadın imam', salondakilere, "Müslüman kadınlar başını kapatıyor, artık bunu anlayın" diye seslendi. Kendisini inanç yanlısı bir feminist olarak tanımlayan Vadud'un "Gördüğünüz gibi başörtümü çıkarırım takarım, ama hâlâ kendimim" derken gözyaşlarını tutamadığı gözlendi.
ABD'de kızlarının her gün TV'de 'göğüs ve popo' gördüğünü, bunun özgürlük değil sistemin bir kölesi olmak anlamına geldiğini savunan Vadud, "Ben dikkati bedenimden uzaklaştırıp beynime verdim" dedi. Vadud'un türban yasağıyla ilgili yorumuysa "Ben çok uzaklardan geldim. Bu Türkiye'nin problemi, bunu kendi içinde çözmeli" oldu.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=186530

Radikal - 4

2006-06-23T06:29:00.000-07:00

Dayağa değil, fotoğraf çekemediğine yandı!

2 Mayıs tarihli Hürriyet gazetesinde yayımlanan fotoğrafta (yanda), David Honl'un kafasının az üstünde gördüğünüz yumruk, yarım saniye sonra şiddetle aşağı inmiş. Honl, "Bu olaylarda bana saldıranlar dışında kimseyi sorumlu tutmuyorum" diyor. FOTOĞRAF: BURAK KARSLIOĞLU

Türkiye'de yaşayan Amerikalı fotoğraf muhabiri David Honl, sadece 1 Mayıs'ta Kadıköy'de yediği 'meydan' dayağı karelerinin kendisinde olmamasına içerliyor

04/05/2006 (623 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - ABD'li fotoğraf muhabiri David Honl'a daha önce Radikal sayfalarında 'Metroblog İstanbul'u tanıtırken yer vermiştik. WPN haber ajansı için çalışan Honl'un fotoğrafları ABD'nin birçok saygın gazetesinde yer alıyor.
Ancak Türkiye'deki 2 Mayıs tarihli gazetelerde onun çektiği fotoğraflar değil, onun da içinde olduğu kareler vardı. Gösteriler sırasında bir grubun saldırısına uğrayan Honl, kendi deyimiyle 'yanlış zamanda, yanlış yerdeydi'.

'Heyecanlı delikanlılar'
1 Mayıs'ta Taksim gösterilerinin fotoğraflarını çeken, ardından Kadıköy'e geçen Honl, 16.30 civarında günün tüm olaylarını gördüğünü sanıyormuş. O sırada ileride bir grubun taş ve sopalar fırlattığını fark ederek o yöne ilerlemiş. Yaklaşık 100 kişilik grubun 'Biji Apo' diye bağırdığını duymuş. "O sırada gruba yaklaşan tek fotoğrafçı bendim" diye anlatıyor.
İlk varan olmanın heyecanıyla makinesine davrandığında gruptan Honl'a durmasını söyleyenler olmuş. Türkiye'de bulunduğu sürede öğrendiği çatpat Türkçesiyle "Tamam tamam" diyen Honl, gazeteci ve ABD'li olduğunu anlatabilmek için basın kartını çıkarmış.
İşte olaylar o an patlak vermiş. Hürriyet gazetesinin yayımladığı fotoğrafta, kafasının az üzerinde görülen yumruk, aşağıya inmiş. Daha sonra Honl'un 'birkaç heyecanlı, sinirli delikanlı' diye tanımladığı dört-beş kişi kendisine saldırmış. Yere düşen Honl, makinesini saldıranlardan kurtarmaya ve kendisini korumaya çalışmış.
Bir süre sonra çevredeki gazetecilerin saldırganları tutması sayesinde kaçabilen Honl, olanlara şaşırmamışa benziyor. "Dünyanın herhangi bir yerinde olabilirdi. New York'ta sokakta yürürken polis tarafından dövülme ihtimaliniz var, yani bunlar olabiliyor" diyor.

Üç dilde durduramadı!
Yaklaşık altı aydır Türk eşiyle birlikte İstanbul'da yaşayan Honl, daha önce Nevruz da dahil olmak üzere birçok 'olayı' fotoğraflamış. Bir hafta sonra da askeri okul fotoğrafları çekmek üzere Irak'a gideceğini öğrendiğimizde, "Belki bu olay, bir deneyim olur" diyoruz.
"Bu kargaşa içinde belki de en zor olanı o anda hem İngilizce, hem de Türkçe onlara 'Durun!' demeye çalışmaktı" diyor.
Yediği tekmelerden birkaç çürüğü olan ve yaklaşık 2 bin dolarlık makinesi kırılan Honl, en az bunlar kadar, olayın fotoğraflarının diğer bütün gazetecilerde olup kendisinde olmamasından şikâyetçi.
Haberi duyan Türkiye'deki arkadaşlarının kendisine olanlar için üzgün olduklarını söylediklerini belirten Honl, "Bu olayda bana saldıranlar dışında kimseyi sorumlu tutmuyorum" diyor.
Kadıköy'de olayların olduğu yerleri gösterdikten sonra çay siparişini Türkçe kendisi veriyor. "Olanlar Türkiye'de fotoğraf çekmekten korkmama neden olamaz. Türkiye'yi seviyorum ve burada güvende hissediyorum" diyor.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=186260

Radikal - 3

2006-06-23T06:28:00.000-07:00

'Kancalı' gitaristin örnek olacak azmi

Clements, müziğine 'rock ve cazın mutasyona uğramış bir sentezi' diyor.

21 yaşında sağ kolunu kaybeden gitarist Bill Clements, kanca şeklindeki eli, özel çalış tekniği ve azmiyle pek çok kişiye umut

30/04/2006 (416 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - Bill Clements, The Music Group of Greater Kalamazoo grubunun bas gitaristi. Ve yanlış görmüyorsunuz, sağ elinin yerinde bir kanca duruyor. Bunu 'cool' fotoğraflar çektirmek için de yapmıyor. Clements, 1989'da geçirdiği bir kaza sonucu, sağ kolunun dirsekten aşağısını kaybetmiş.
"Arada hâlâ yanlışlıkla kancayla tellere vuruyorum" diyen gitarist, kendi geliştirdiği sol elle çalış tekniğini kullanıyor. 13 yaşında sadece müzik yapmak istediğine karar veren Clements, 21'indeyken bu arzusunu belki sonsuza dek unutmasına yol açabilecek bir kaza geçirmiş. Böyle bir son değil müzikten, hayattan bile soğumasına neden olabilecekken, üç ay sonra yeni tarzıyla sahnelere dönmüş. Onun öyküsü pek çok insanı hayata bağlayabilecek türden...
Eğitiminiz nedir?
13 yaşımda bas gitara âşık oldum.
Eğitim kariyerim de kararlı bir inişe geçti, çünkü tek düşünebildiğim bas çalmaktı. Yerel bir müzik mağazasında aldığım birkaç aylık eğitimi saymazsak, kendi kendimi eğittiğim söylenebilir. Müzik okumuyorum ve birçok müzik kuralına karşı yıkıcı bir tutumum var. Stilimi ise 1989'da geçirdiğim kazada kolumu kaybettikten sonra, zorunluluktan geliştirdim. Bütün eski tekniklerim anlamsız kalmıştı, ben de tamamen yeni bir şey keşfettim.
Ne tarz müzik yapıyorsunuz?
Müziğimi rock ve cazın mutasyona uğramış bir sentezi olarak düşünüyorum. Morphine grubuyla King Crimson'un karışımı olarak düşünebilirsiniz. Albümüm 'Undergroundalienbass' ise 10 yıldır yaptığım değişik müzik projelerinin bir derlemesi.
Size 'ünlü bas gitarcı' denemez. Buna karşı bir duruşunuz var mı?
Şöhret olsa da olur, olmasa da. Rock yıldızı olmak gibi bir arzum yok, ancak eğer yaptığım şey fark edilirse güzel olur. Ama müziğin, neyin satacağına yönelik demografik bir araştırma haline gelmesine karşıyım.
Sizin durumunuzdaki insanları müziğe devam etmeleri konusunda cesaretlendirmek gibi bir sorumluluğunuz olduğunu düşünüyor musunuz?
Böyle bir trajedi yaşayan bir kişiye, bununla nasıl baş etmesi gerektiğini nasıl söyleyebileceğimi düşünemiyorum bile. Benim seçtiğim yol, bende işe yaradı ancak bunu başka bir insana da savunurum diyemem. Herkesin kendi yolunu bulması lazım. Bas gitar çalmamın nedeni de bu değil. Çalıyorum çünkü seçme hakkım yok, yani sorumluluğum kendime karşı. Ayrıca inanın, kimseye örnek teşkil etmemesi gereken birçok şey yaptım.
Müzik için daha gerekli başka bir uzvunuzu kaybetseydiniz de devam eder miydiniz?
Kesinlikle!

'Evi eşim geçindirdi'
Kaçınılmaz soru: 1989'daki kaza nasıl oldu? Nerede çalışıyordunuz? Kazadan sonra nasıl geçindiniz?
Amerika'da büyük şirketler mümkünse işsizlik, sağlık ödeneği veya emeklilik maaşı vermek istemiyor. Bu yüzden geçici iş veren kurumlar oluşuyor, bu sayede kuralların üstesinden gelebiliyorlar. Bir işte beş yıl çalışıyorsunuz fakat teknik olarak hâlâ geçici eleman oluyorsunuz. İş bulma kurumu da maaşınızdan dolgun bir yüzde kesiyor.
Ve siz değerinizin çok altında maaş alıyorsunuz. Böyle bulduğum işlerden birinde, elimi koymamam gereken bir yere koydum. Sonrasında eşim evin geçimini sağlarken, ben çok para getirmese de müzikle uğraştım.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=185867

Radikal Gazetesi - 2

2006-06-23T06:26:00.000-07:00

İstanbul 'blog' kardeşliği

Birbirlerini yazılarından tanıyan Holmström, Honl, Jans, Saka ve Öztürk (soldan sağa), ilk kez Radikal için buluştu.

Çokuluslu 'sanal günce' ağı Metroblogging'in İstanbul 'şubesi', bu kent kadar kozmopolit bir yapıya sahip. 'Gurbetteki' Türkler ile Türkiye'deki yabancılar bu site üzerinden bilgi paylaşıyor

08/03/2006 (1411 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - İnternetle birlikte hayatımıza giren 'sanal günce' blog'lar, salgın halinde yayılıyor. 2004'te Los Angeles'ta başlayıp zamanla ABD'de çok sayıda eyalet ile Viyana, Paris, Dublin gibi Avrupa şehirlerinin de dahil olduğu bir ağ haline gelen Metroblogging de bunlardan biri. İstanbul 'şubesi' http://istanbul.metblogs.com ise bu ağa Viyana'dan sonra dahil olan ikinci Avrupa şehri olma özelliğini taşıyor.

'Nasıl rakı içilir' dersi
Bu sitenin benzerlerinden farkı ise kentte yaşayan yabancıların ya da 'gurbetteki' İstanbulluların sesini aynı anda duyabilmek. Kızılkayalar hamburgerinden Beyoğlu sahaflarına, 'nasıl rakı içilir'den dünya şehirleriyle karşılaştırmaya kadar, birçok şeyi bir de onlardan dinliyorsunuz.
İstanbul kadar 'kozmopolit' bu blog'un beş müdavim yazarı Şeyda Öztürk, Erkan Saka, Sven Holmström, David Honl ve İdil Jans ile Türkiye'de blog'ların durumunu, İstanbul'u ve onların bu şehirle ilişkilerini konuştuk.

Ortak noktaları İstanbul
Şeyda Öztürk, Metroblogging İstanbul için başvuruyu yapan kişi. 10 yıl Avusturya, Viyana'da yaşamış. İsveç'ten Sven (ona böyle diyorlar), Koç Üniversitesi Elektrik Mühendisliği Bölümü'nde araştırma mühendisi. Türkiye'ye geliş nedenini söylemekten kaçınıyor ama anladığımız kadarıyla 'kız meselesi'.
Sven Holmström'ün İstanbul'la ilgili en çok şaşırdığı şey, hava durumu ile trafiğin ilişkisi! "Nasıl oluyor da sadece kar yağması ihtimali bile okulları tatil ediyor, anlamıyorum" diyor.

Yerleşmeyi o istemiş
Annesi Türk, babası Belçikalı olan İdil Jans, Türkiye'ye geçtiğimiz yıl gelmiş. Bir yıldır burada çalışıyor. David Honl'un ise eşi Türk. Ancak üzerine basarak söylüyor, Türkiye'ye yerleşmek onun fikriymiş. Genelde serbest çalışan Honl'un fotoğrafları New York Times, Financial Times, Newsweek ve Time'da yayımlanmış.
Türkiye'nin bu alanda harika olanaklar sunduğunu söyleyen ve özellikle Çingeneleri yansıtmaktan hoşlanan Honl, yakın zamanda Mehmet Ali Ağca'nın tahliyesi ve kuş gribi ile ilgili fotoğraflar da çekmiş. Bu arada belirtmekte yarar var, bizim röportajımızın fotoğrafları da onun imzasını taşıyor.
Erkan Saka ise ABD, Houston'daki Rice Üniversitesi Antropoloji Bölümü'nde üç yıl okumuş. Şu anda 'AB ve Türk gazeteciliği' üzerine tezini hazırlıyor, aynı zamanda Bilgi Üniversitesi'nde Medya ve İletişim Sistemleri Bölümü'nde araştırma görevlisi olarak derslere giriyor.

'Türkiye'deki Amerikalı'
Yayınevleri için çeviri ve içerik danışmanlığı yapan Şeyda Öztürk, "İlk yazarlardan bir tek ben kaldım" derken, blog yazarlığının emek gerektirdiğini ekliyor.
Genel zorluklar bir yana, bu blog'da yazar olmak için de bazı şartlar var. Öncelikle iyi derecede İngilizce biliyor olmalısınız, çünkü bu site İngilizce olarak yapılandırılmış durumda. Üstelik yabancı yazarları takip edebilmek için de iyi derecede İngilizce şart.
Bir de buradan bağımsız, kendinize ait bir blog'unuzun olması gerekiyor. Son olarak, haftada en az iki-üç kez Metroblogging'e yazmalısınız. Aksi takdirde, adınız yazarlar listesinde görünmüyor ve blog'dan atılma tehlikesi doğuyor. Ancak bu aşamaları atlattıktan sonrası çok zevkli.
Erkan Saka başta bu kuralın çok stres yarattığını söylüyor, ancak şimdi hem kendi blog'unu hem de Metroblogging İstanbul'u bir arada götürüyor.
Kendi blog'unda Türkiye ve dünya gündemine dair yazılara yer veren Saka, bir kez Financial Times gazetesi tarafından referans da verilmiş. Ancak daha da ilginci, Financial Times yazarı, Saka için 'Türkiye'de yaşayan bir Amerikalı' demiş! Erkan Saka gülerek, "Türkiye'yi temsil için tek olanağım bu oldu" diyor.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=180703

Radikal Gazetesi - 1

2006-06-23T04:18:00.000-07:00

O mutlu Hollandalı!

Hollandalı psikologun (üstte), en çok etkilendiği yerlerin başında Doğubeyazıt geliyor: "Orada yeşilin birçok tonuna şahit oldum."

Hollandalı psikolog Dick Osseman, 35 yıl önce, bir 'hippi turu' ile uğradığı Türkiye'ye her yıl dört kez geliyor. Yüzlerce fotoğrafı için, bir sitesi bile var

31/01/2006 (626 kişi okudu)

DUYGU UÇKUN (Arşivi)

İSTANBUL - Hollandalı psikolog Dick Osseman'ın adını hiç duymamış olabilirsiniz. Ancak İnebolu yakınlarındaki bir köydeki bir grup çocuk onu çok iyi tanıyor. Her gördüklerinde "Turist geldi" diye bağırarak onu karşılayan bu çocuklar için Dick Osseman, sürekli bir ziyaretçi. Diğer turistlerden farklı olarak Osseman, Doğubeyazıt dağlarında koyun sürüleriyle yürüyor, köy çocuklarının fotoğraflarını çekiyor, köy evlerinde kadınlarla sohbet edip çay içiyor.
57 yaşındaki Dick Osseman'ın hali, bir zamanların 'Düşünün Antalya'da mutlu bir Hollandalı' diye başlayan meşhur slogan şarkısını hatırlatıyor. Şu an Hollanda'da bağımlı insanlara bakım sağlayan Jellinek adlı bir kuruluşta çalışan psikoloğun bizim için ilgi çekici özelliği ise Türkiye'ye yaptığı sık geziler sırasında hemen hemen her bölgede, 100'e yakın yerde çektiği fotoğraflar. Osseman, çektiği fotoğraflarn bir köşede durmasına da razı olamamış ve bir internet sitesi açmış (www.pbase.com/dosseman).

Hippilerin favorisi Türkiye
Osseman sitesi için olumsuz eleştiriler de aldığını da belirtiyor. En çok eleştiri, Türkiye'nin şehirlerini olduğu gibi yansıtmadığı yönünde. Oysa o, böyle bir misyon üstlenmediğini, sadece fotoğraf çekmeyi sevdiğini ve bunları insanlarla paylaşmak istediğini ısrarla vurguluyor.
Türkiye'ye ilk defa ne zaman ve neden geldiniz?
İlk defa neden geldiğimi gerçekten açıklayamam, çünkü 35 yıl önce bu sadece bir hippi gezisinden ibaretti. Türkiye o zamanlar favori olan birkaç yerden biriydi. Bazıları Hindistan'a gitti, bir arkadaşımla ben de kendimizi İstanbul, Bursa ve İzmir'i gezerken bulduk. Arkadaşım ayrıldıktan sonra, ben biraz daha kalarak Malatya'ya uçtum. Oradan Erzurum ve Erzincan'a geçtim, bunun da nedenini bilmiyorum. Doğu ekspresi ile üç gün süren berbat bir yolculuğun ardından İstanbul'a döndüm. Sonraki 13 yıl boyunca favori ülkem İtalya oldu. Sonra bir gün Venedik'teyken, bir arkadaşım orada bir haftada harcadığı para ile Türkiye'yi dört hafta gezdiğini söyledi. İstanbul'dan Hatay'a kadar gitmiş. Ayrıca Türkiye'nin fevkalade ulaşım sistemi ile, İtalya'dakinden çok daha rahat gezebileceğimi fark ettim. Tekrar Türkiye gezilerim başladı. Dört-beş ziyaretten sonra da Türkçe ile ilgilenmeye başladım.

Doğulu kadınlarla sohbet
Türkiye gezilerinizde, özellikle doğu bölgelerinde ilginç şeyler yaşadınız mı?
Doğubeyazıt'ın dağlarında Mustafa Paşa Sarayı'nın arkasında yükselen dağları gezerken karşılaştığım bir köpekten kameramdan ürkmesi ve verdiğim kekler sayesinde kurtulduğumu hatırlıyorum. Bir seferinde de yine Doğubeyazıt'ta karşılaştığım bir adama kıt Türkçemle PKK'nın hâlâ buralarda etkili olup olmadığını sormuş, hayır demesi üzerine "Harika!" demiştim. Daha sonra konuştuğum kişinin de bir PKK'lı da olabileceğini düşündüm. Artık yabancı biriyle konuşurken, özellikle de konu politika ise, daha dikkatliyim. Doğudaki kadınların yabancılardan daha az korkması, beni mutlu ediyor. Birçok aktivite ev dışında, açık havada yapıldığından sokakta yürürken birçok kadına rastlıyorum.
Yemek yapan ya da çamaşır yıkayan kadınlarla oturup konuşuyorum. Çoğu kadın beni gördüğünde yüzünü kapatıp kaçmaktansa konuşuyor, daha sonra bağırarak diğer kadınları da sohbete davet ediyor.
Batıdaki şehirlerdeki yaşam tarzından dolayı bu şekilde bir iletişim daha zor olsa da, Bursa, Edirne ve İznik'teki Çingenelerle harika anılarım var. Belki de bu zenginlikle ilgilidir. İnsanlar zenginleştikçe onlarla iletişime geçmek daha zorlaşıyor ve sizden daha çabuk sıkılıyorlar.

Ulaşım bir harika
Türkiye'de temel olarak sizi etkileyen şey ne?
Ben bir dünya gezgini değilim ama Türklerin misafirperverliği az rastlanır bir şey. Yabancılara karşı içten gelen bir ilgi var. Bunun bir kısmı, dış dünya ile ilgili fazla bilgiye sahip olmamalarından kaynaklanıyor. Benim ülkemde insanlar yabancılardan fazla bir şey öğrenemeyeceklerini düşünüyorlar.
Bu sıklıkta gelmemin bir nedeni de Türkçeye olan ilgim. Benim bildiğim Avrupa dil ailesine ait olmaması nedeniyle ilgimi çekiyor. Dilbilgisini önemli ölçüde öğrendim, ancak kelime bilgisinde hâlâ sıkıntılarım var. Ulaşım da harika. Bir otogarda, diğer bir şehre gitmek için bir saatten daha fazla beklediğimi hatırlamıyorum. Şehirlerde dolmuşlar var ve daha küçük yerleşimlerde de insanlar sizi gideceğiniz yere götürmeyi teklif ediyor.
Türkiye'ye dönmek, benim için eve dönmek gibi. Geçtiğimiz yıl dört kere Ankara'da Havaş otobüsünde oturdum. Beni tanıyan ve seven insanların olduğu otele gidip her zamanki odamda kalacağımı düşünerek mutlu oluyorum, evdeki ve işteki tüm sorunlar yok oluyor.

'Anormal' turist
Birçok yabancı doğu bölgelerine gitmeyi tercih etmiyor. Siz böyle bir kararsızlık yaşadınız mı?
Beni gittiğim ülkelerde tipik bir turistin sergilediği davranışları yaparken göremezsiniz. Yazın tüm turistler sahillere akın ederken ben doğuya ya da Karadeniz'e giderim. Tarihi görebileceğiniz, hayatın hâlâ biraz zor olduğu, insanların otomobilde oturmak yerine yürüdüğü yerleri seviyorum. Türkiye'nin doğusunda çok geniş alan var. Çit yok, kimseye rastlamadan kilometrelerce yürüyebilirsiniz. Doğubeyazıt'ta yeşilin birçok tonuna ve kardan sonra yeni çıkmaya başlayan çimlere şahit oldum.
Bir de Selçuk mimarisini seviyorum. Divriği Camii, Diyarbakır'daki Ulu Cami ve Kars yakınlarındaki Ani'deki Ermeni kalıntıları çok ilgimi çekiyor. İnsanların neden korktuğunu anlamıyorum. Birçok yer gezdim, fakir bölgelerde yürüdüm ancak Amsterdam'daki kadar probleme bile rastlamadım. Hollanda'da bavullarımı otobüs şirketindeki tanımadığım kişilere ya da yandaki dükkâna emanet etmeyi düşünmem bile, zaten kabul etmezler. Türkiye'de bunu yapabilirsiniz.

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=177205